In stilte

Langzaam begint de wereld weer met draaien, nog geen week nadat er op wrede wijze een eind werd gemaakt aan bijna driehonderd levens. De dagelijkse beslommeringen gingen de afgelopen dagen gewoon door, maar werden bedekt met een onzichtbare, zware deken. Het komt verdomde dichtbij.

Ik kon niet anders dan stil zijn. In stilte las ik verhalen over de gecrashte vlucht MH17, slikte ik het brok in mijn keel weg, ergerde me aan iedereen die de behoefte voelde zijn mening luid te ventileren op allerlei platformen. In stilte dankte ik het lot dat ik iedereen nog om me heen had. Het leven is willekeurig, het had iedereen kunnen overkomen. Sprakeloos zoog ik de informatie in me op. Op mijn werk gingen condoleancebrieven op de post. Het is echt overal.

Zoals Tim Jansen in HP de Tijd schreef: woorden doen geen recht aan deze verschrikkingen. Ik voel niet de behoefte om er veel over te roepen. Daarentegen luisterde ik met bewondering naar de speech van Frans Timmermans, de enige politicus die met ethische vuist op tafel slaat. Nooit geweten dat hij zo’n begenadigd speecher en retoricus is, in foutloos Brits-Engels. Kippenvel.

Vandaag zet ik mijn mailbox gedurende lange tijd uit terwijl ik mijn werk doe. Ik luister naar mooie platen en de verhalen op 3FM. Ik ben stil om vier uur, en denk aan hen die niet meer zijn, hen die achterblijven, en hen die ik nog om me heen heb. Ik sta even stil, en heb lief. Dat zouden we toch eens vaker moeten doen, liefhebben.

Beeld: Death to the Stock